
به گزارش فرکانس، در گزارش نخست به توقف زنجیره تولید پتروشیمی مروارید در ظرفیتهای دهه گذشته و چالش حفظ بهرهوری واحدهای مستقر در عسلویه پرداختیم، واکاوی صورتهای مالی و طرحهای توسعهای این شرکت، (با سهامداری پتروفرهنگ با ۴۰ درصد، تابانفردا با ۳۴ درصد، تاپیکو با ۱۷ درصد و سرمایهگذاری فرهنگیان با ۶.۶ درصد) از دو گلوگاه جدی دیگر پرده برمیدارد: بلاتکلیفی در افزایش ظرفیت و انباشت سنگین مطالبات.
پروژه افزایش ظرفیت ۳۰ درصدی؛ روی کاغذ و بدون تاریخ بهرهبرداری
مروارید برای خروج از توقف در ظرفیت فعلی (۵۰۰ هزار تن اتیلن و بیش از ۵۵۳ هزار تن محصولات گلایکولی)، پروژه افزایش ظرفیت واحد اتیلن از ۵۰۰ هزار تن به ۶۵۰ هزار تن در سال (رشد ۱۵۰ هزار تنی یا حدود ۳۰ درصدی) را تعریف کرده است.
اما برخلاف واحدهای قدیمی سالهای ۱۳۸۸ و ۱۳۹۴ که به بهرهبرداری رسیدند، این پروژه توسعهای عملاً با بنبست تأمین تجهیزات اصلی از جمله توربواکسپندر و کمپرسور مواجه شده و حتی تاریخ بهرهبرداری آن مشخص نیست. به همین دلیل، افزایش ظرفیت ۶۵۰ هزار تنی در شرایط فعلی نه یک ظرفیت عملیاتی قطعی، بلکه صرفاً یک گزینه بالقوه و معطلمانده در انتظار رفع موانع تأمین تجهیزات است.
قفل شدن حدود نیمی از داراییهای شرکت در حسابهای دریافتنی
چالش دیگر مروارید، وضعیت سرمایه در گردش و انباشت مطالبات است. طبق صورتهای مالی منتهی به اسفند ۱۴۰۴، از مجموع حدود ۲۲.۲ همت داراییهای شرکت، حدود ۱۰.۸ همت (نزدیک به نیمی از کل داراییها) در حسابهای دریافتنی حبس شده است.
اگرچه بخشی از این مطالبات ماهیت تجاری و ناشی از فروش محصول است، اما اعداد اعلامشده نشان از انباشت سنگین منابع قفلشده دارد؛ از جمله حدود ۱.۳۹ همت مطالبه از پتروشیمی مهر بابت فروش اتیلن و حدود ۴۷۳ میلیارد تومان مطالبه از پتروشیمی گچساران. تداوم این وضعیت و عدم وصول بهموقع مطالبات و تبدیل نشدن آنها به نقدینگی، سرمایه در گردش و تأمین مالی عملیات شرکت را تحت فشار قرار داده است.
حالا پرسش اصلی اینجاست که چه کسی مسئولیت باز کردن این گرههای مالی و عملیاتی را بر عهده گرفته است؟ در گزارش سوم و پایانی، سوابق و آزمون سخت مدیرعامل جدید پتروشیمی مروارید را در برابر این میراث سنگین بررسی میکنیم.