
به گزارش فرکانس، پتروشیمی مروارید به عنوان یکی از داراییهای گروه پتروشیمی تابانفردا (با مالکیت ۳۴ درصدی) و در کنار سهامداران عمدهای چون پتروفرهنگ (۴۰ درصد)، تاپیکو (۱۷ درصد) و سرمایهگذاری فرهنگیان (۶.۶ درصد)، از نظر ساختاری در زنجیره محصولات پتروشیمی حضور دارد؛ اما بررسی دقیقتر وضعیت این مجتمع نشان میدهد که اتکا به دستاوردهای گذشته، نمیتواند چالشهای فعلی پیش روی این شرکت را پنهان کند.
زنجیره ارزش مستقر اما متوقف در اعدادِ سالهای گذشته
واحد اتیلن پتروشیمی مروارید در اسفند ۱۳۸۸ وارد مدار تولید شد و واحد اتیلنگلایکول آن نیز در سال ۱۳۹۴ به بهرهبرداری رسید. در این ساختار، از ظرفیت ۵۰۰ هزار تنی اتیلن، حدود ۳۴۰ هزار تن بهعنوان خوراک واحد اتیلنگلایکول (در کنار ۳۶۸ هزار تن اکسیژن) مصرف میشود و حدود ۱۶۰ هزار تن نیز به صادرات اختصاص مییابد تا در نهایت ظرفیت اسمی تولید به ۵۰۰ هزار تن MEG، ۵۰ هزار تن DEG و ۳.۴ هزار تن TEG (در مجموع بیش از ۵۵۳ هزار تن محصولات گلایکولی در سال) برسد.
با وجود این زیرساخت در عسلویه و دسترسی به شبکه حملونقل و مسیرهای صادراتی در کنار رقبایی نظیر پتروشیمی مارون، پتروشیمی شازند، پارس گلایکول و فرسا شیمی، مسئله اصلی این است که مروارید همچنان در همان ظرفیتهای طراحیشده دهه گذشته درجا زده است. گرچه تفاوت مروارید با پروژههای روی کاغذ، عملیاتی بودن واحدهای سال ۱۳۸۸ و ۱۳۹۴ است، اما حفظ و افزایش بهرهوری همین ظرفیتهای موجود، امروز خود به یکی از موضوعات و چالشهای جدی پیش روی این مجتمع تبدیل شده است.
اما توقف در ظرفیتهای دهه گذشته تنها چالش این مجتمع نیست؛ در گزارش بعدی، پرده از بلاتکلیفی پروژه توسعه ۳۰ درصدی و قفل شدن نیمی از داراییهای این شرکت در حسابهای دریافتنی برمیداریم.